هر گاه که یکی از بندگان گنه کار پریشان روزگار دست انابت به امید اجابت به درگاه خداوند برآرد ایزد تعالی در او نظر نکند بازش بخواند دگر باره اعراض کند بازش به تضرّع و زاری بخواند حق سبحانه و تعالی فرماید :
یا ملائکتی قَد استَحْیَیتُ مِن عبدی و لَیس لَهُ غیری فَقد غَفَرت لَهُ
دعوتش را اجابت کردم و حاجتش بر آوردم که از بسیاری دعا و زاری بنده همی شرم دارم.
کرم بین و لطف خداوندگار گنه بنده کرده است و او شرمسار
(سعدی/گلستان)
***
شرمندگی دربرابر خدا خوبه، اما شرمنده شدن از بنده خدا چی ؟
زیر نور ماه این هفته، قراره درباره شرمندگی صحبت کنیم، بدون اینکه شرمنده کسی باشیم.
The tradition is that whenever a sinful and distressed worshiper stretches forth the hand of repentance with hopes of acceptance to the court of heaven, God the most high does not notice him, whereon he continues to implore mercy with
supplications and tears and God the most holy says: O my angels, verily I am ashamed of my servant and he has no other lord besides myself. Accordingly I have fully pardoned him.
See the generosity and kindness of God.
The servant has committed sin and he is ashamed.
being ashamed of God is good, but what about being ashamed of servants of God ?
in this week's program, we are going to talk about it. stay tuned...
