»» ۱۷۴ هفته - ۱۷۴ قدم زیر نور ماه - با هم، در کنار هم و به یاد هم بودیم. رد پاهایمان ، رد پاهایتان زیر نور ماه پر رنگ و پر رنگ تر شد. به بودنمان عادت کرده بودیم اما هر سلامی را خداحافظی باید، حتی اگر دلمان نخواهد. جاده ی زیر نور ماه به مقصد رسید اما رد پاها ثبت شده بر صفحه ی خاطره ها. دل ها عادت کرده به پر کشیدن به پایتخت قلب ها راس ساعت 23.
و در آخر مهم نیست که چه کسی باشیم، کجا باشیم، چرا باشیم یا چطور باشیم. مهم این است که با هم، به یاد هم و برای هم زیر نور ماه باشیم و به یاد داشته باشیم که :
ماندن در آخرین نقطه ی همه ی رفتن ها نشسته است .
- دکتر شریعتی

